شب نهم

بسم الله الرحمن الرحیم. اعظَمَ اللهُ اُجُورَنا بِمُصابِنا بِالحُسَینِ عَلَیهِ السَّلامُ، وَ جَعَلَنا وَ اِیّاکُم مِنَ الطّالِبینَ بِثارِهِ مَعَ وَلِیِّهِ الاِمامِ المَهدِیِّ مِن آلِ مُحَمَّدٍ عَلَیهِمُ السَّلامُ.

اگر یک کودک خردسال را در خیابان ببینید که شکلاتی را به دست گرفته و مدام آن را لیس می‌زند، هیچ‌کس به او ایرادی نمی‌گیرد؛ چراکه اقتضای سن اوست. اما اگر یک انسان بزرگ‌سال و بالغ همین رفتار را در ملأ عام انجام دهد، همه او را مسخره کرده و کارش را زشت و سبک می‌شمارند. یا اگر دو جوان بیست‌ساله در یک مهمانی رسمی به دنبال هم بدوند و گرگم‌به‌هوا بازی کنند، این رفتار مایه سبکی شخصیت آن‌هاست؛ در حالی که همین افراد در دوران کودکی این بازی‌ها را انجام می‌دادند و عیبی هم نداشت. علت این تفاوت در قضاوت، مسأله‌ی «بلوغ و رشد عقلی» است. وقتی انسان به بلوغ و فهم می‌رسد، همه از او توقع دارند رفتارش متناسب با عقل و جایگاه جدیدش باشد.