«يَا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ» (آل عمران: ۲۰۰)
ای اهل ایمان! در کار دین صبور باشید و یکدیگر را به صبر و مقاومت سفارش کنید و مهیا و مراقب کار دشمن بوده و خداترس باشید، باشد که پیروز و رستگار گردید.
سلام خدا بر شما مردم عزیزی که در این مدت ۷۴ شب، نهتنها خودتان صبر کردید، بلکه با حضور مستمر در میدان، دیگران را هم به صبر دعوت کردید.
یکی از مهمترین پارامترها برای رسیدن به هر موفقیتی، تحمل مشکلات و موانع مسیر و تلاش برای برداشتن این موانع از سر راه است. در ادبیات قرآنی و دینی، به این پدیده «صبر» گفته میشود.
عزیزان! صبر را دو مدل میشود توضیح داد:
صبر منفعلانه: بشینی و منتظر باشی تا مشکلات کمکم حل شود.
صبر فعالانه: علاوه بر اینکه جزع و فزع نمیکنیم، تلاش میکنیم که تهدید بهوجودآمده را به فرصت تبدیل کنیم.
آن معنایی از #صبر که باعث رشد فرد و جامعه میشود، صبر دوم است؛ یعنی مبادا مشکلات تو را زمینگیر کند. تحمل کن، اما به فکر دور زدن تحریم ایجادشده هم باش.
برای درک بهتر این صبر فعالانه، به همین مسیر حماسی خودمان نگاه کنید:
در داغ رهبر شهید و بچههای میناب صبر کردیم؛ یعنی زانوی غم به بغل نگرفتیم، بلکه حماسی وارد میدان خونخواهی آنان شدیم.
در برابر تهدید دشمن صبر کردیم؛ یعنی نترسیدیم و عقبنشینی نکردیم.
در قبال تحریم اقتصادی دشمن صبر کردیم؛ یعنی تسلیم دشمن نشدیم، بلکه رفتیم سراغ خرید کالای ایرانی، اصلاح الگوی مصرف و خودداری از اسراف.
خب آیا همه مشکلات با صبر کردن یک نفر بهتنهایی حل میشوند؟ برخی مشکلات اینطور هستند، اما در اکثر موارد صبر من بهتنهایی کافی نیست و باید صبر دیگران را هم ضمیمه کنم؛ و این همان معنایی است که در آیه شریفه با عنوان «مصابره» از آن نام برده میشود.
علامه طباطبایی (ره) در معنای #مصابره اینطور میفرمایند:
«مصابره عبارت است از اینکه جمعیتی به اتفاق یکدیگر اذیتها را تحمل کنند و هر یک صبر خود را به صبر دیگری تکیه دهد و در نتیجه برکاتی که در صفت صبر هست دست به دست هم دهد و تأثیر صبر بیشتر گردد؛ مصابره عبارت است از وصل کردن نیروی مقاومت افراد جامعه در برابر مشکلات.»
تکیه دادن صبرها به همدیگر یعنی ما مردم، صبر خودمان را به صبر مسئولین تکیه بدهیم تا بهواسطه این کار، تابآوری مردم و مسئولین در برابر مشکلات بالا برود.
در هر برههای که یکی از این دو نبوده، کشور نتوانسته استقامت کند. مثلاً در ماجرای برجام، مسئولین نتوانستند صبر کنند و همین باعث شد مردم هم در صبر کردن تردید کنند و شد آنچه نباید میشد و دهه عبرت ۹۰ رقم خورد. اما از آن طرف، وقتی در جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه، مردم و مسئولین صبرهایشان را به یکدیگر تکیه دادند، پدیدهای خلق شد که هیچ دستگاه محاسبه مادیای در دنیا نمیتواند آن را تحلیل و توجیه کند.
احتمالاً در روزهای آینده به این پدیده مهم بیشتر از گذشته احتیاج داشته باشیم. جنگ در عرصه اقتصادی بیشتر نمایان خواهد شد و ما اگر به این سلاح ارزشمند — یعنی مصابره — مجهز نباشیم، حتماً ضربه خواهیم خورد.
ما حتماً نیاز داریم برای عبور از مشکلات، در مصرف انرژی و یا در مصرف برخی اقلام خوراکی مثل مرغ، تخممرغ و… #صرفهجویی کنیم و این همان صبر کردنی است که در آیه شریفه دستور آن داده شده است.
علاوه بر این، تا میتوانیم از همدیگر #دستگیری کنیم و بیش از گذشته توجهمان به #نیازمندان و قشر آسیبپذیر اطرافمان باشد و این یعنی مصابره که در ادامه آیه به آن امر شده بود.
البته آنچه وظیفه ما مردم هست، «صبر مطالبهگرانه» است، نه صبر منفعلانهی توجیهکننده؛ یعنی باید در میدان #فریاد بزنیم که آقایان مسئول! ما حاضریم سختیهای طبیعی ناشی از جنگ را تحمل کنیم و با مواسات و انفاق سعی کنیم تبعات آن را کاهش دهیم، اما شما هم باید وظیفه خود را انجام دهید و مبادا از صبر مردم سوءاستفاده کنید و کمکاریهای خود را توجیه کنید. بلکه این صبر و مصابره مردم را سلاح ایستادگی خود در برابر دشمنان خارجی و #مفسدان_اقتصادی داخلی کنید.
این #وعده_قطعی خداست که:
«وَ إِنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا إِنَّ اللَّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ» (آلعمران: ۱۲۰)
پس ما هم، همصدا با حقطلبان کل تاریخ، از خدای متعال همین قدرت و توان را درخواست کنیم:
«رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرينَ» (بقره: ۲۵۰)
🔹مقام معظم رهبری: «مسلّماً فریادهای شما در میادین، در نتیجه مذاکرات مؤثر است.» ۱۴۰۵/۱/۲۰
پیروزی با چرتکه انداختنهای مادی به دست نمیآید.
كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ (بقره: ۲۴۹)
امروز، تاریخ بار دیگر در برابر چشمان ما ورق میخورد و صفآرایی حق و باطل، همان صفآرایی سپاه طالوت در برابر لشکر تا دندان مسلح جالوت است. امروز هم وقتی به هیمنه ظاهری دشمن، به تجهیزات، رسانهها و سر و صدای احزاب کفر نگاه میکنیم، عدهای اسیرِ محاسبات مادی زمزمه میکنند که: «لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوتَ وَ جُنُودِهِ»؛ میگویند ما امروز توان مقابله با این غول زرهپوش را نداریم! روی کاغذ و با عدد و رقم به ما میگویند که: «نمیشه، لاطاقَةَ لَنَا اليوم بآمریکا و اسرائیل» ∙میگویند نمیشود در برابر محاصره و تحریم و بمباران و ناوهای غولپیکر و هواپیماهای F35 مقاومت کرد، باید سازش کرد، باید کوتاه آمد! شروط ۱۰ گانه را لوبیای سحرآمیز و ناممکن میدانند.
اما پاسخ شما ملت بصیر و ولایتمدار به این زمزمههای شوم چیست؟ فریاد شما امروز در برابر تاریخ چیست؟
بله؛ در برابر این منطقِ مرعوب و مادیگرا، آوای بلند و کوبنده شما مردان و زنان خدا به گوش میرسد؛ همان کسانی که به دیدار پروردگارشان یقین دارند و با دلی آرام میخروشند: «كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ».
چه بسیار گروههای اندکی که به اذن خدا، بر لشکرهای انبوه پیروز شدند! این، فرمول و معادله قطعی خداوند است. پیروزی در جبهه حق، با چرتکه انداختنهای مادی به دست نمیآید. ما لشکرهای نامرئی خدا را داریم؛ ما ملائکه الهی و سنتِ انداختن رعب و وحشت در دل دشمن را داریم. ما خدا را داریم…
سال ۵۴، قبل از انقلاب رهبر شهید انقلاب این جمله رو فرموده: «باید بجنگید تا وقتی که گمان میکنید شکست خوردید؛ آنگاه به جنگیدن ادامه بدهید تا وقتی که یقین کنید شکست میخورید؛ آنگاه که یقین کردید شکست میخورید به نبرد ادامه دهید، پیروز خواهید شد.»
ما در لبیک به این آیات قرآن و وصیت رهبر شهیدمان حتی اگر در ظاهر یقین به شکست داشته باشیم، باز هم میایستیم و میجنگیم.
همین است که رهبر عزیز انقلاب در پیامشون برای روز خلیج فارس (۱۰اردیبهشت۴۰۵) شما ملت مبعوث شده را جانفدایان مبارزه نامیدند.
وقتی با این ایمان و اراده در برابر جالوتهای زمانه قد علم کنیم، سلاح ما تنها آهن و آتش نیست؛ سلاح برندهتر ما، دعای برآمده از عمق جان است که در میدان نبرد میخوانیم: «رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَ ثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَ انصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ». پروردگارا! باران صبر و استقامت را بر ما ببار، گامهایمان را در این طوفان حوادث استوار گردان و ما را بر قوم کافر پیروز کن.
و بدانید که پایان این نبرد، از پیش در کتاب خدا نوشته شده است. اگر استقامت کنیم، اگر نترسیم و حول محور ولایت متحد بمانیم، وعده خدا محقق خواهد شد: «فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ». جالوتهای زمانه به اذن خدا در هم خواهند شکست و جوانان غیور ما، داوودوار، هیمنه پوشالی کفر را به خاک خواهند مالید.
اما برادران و خواهران! پاداش این ایستادگی فقط فراری دادن دشمن نیست. قرآن در ادامه همین آیه یک مژده بزرگ و تمدنساز به ملتهای مقاوم میدهد و میفرماید: «…وَ قَتَلَ دَاوُودُ جَالُوتَ وَ آتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ وَ عَلَّمَهُ مِمَّا يَشَاءُ». خداوند پس از این پیروزی، به داوود «مُلک و اقتدار»، «حکمت» و «علم» عطا کرد!
این یعنی پایانِ راهِ مقاومت، رسیدن به قلههاست. اگر بایستیم، خداوند نه تنها امنیت ما را تضمین میکند، بلکه به این ملت، «اقتدار و سیطره جهانی»، «حکمت و بصیرت در حکمرانی» و «پیشرفت در علم و فناوری» عطا خواهد کرد. یکی از مصادیقش همانی است که رهبر عزیز انقلاب در پیامشون برای روز خلیج فارس(۱۰اردیبهشت) فرمودند: «مواهب اقتصادی مدیریت بر تنگه هرمز، دل ملت را شاد خواهد کرد بإذن الله ولو کره الکافرون».
بله؛ دستاورد مقاومت، عزت و پیشرفت همهجانبه است، در حالی که دستاورد سازش، ذلت و غارت شدن است.
پیروزی و سربلندی از آنِ صابران است.
